ไปดู Immortals ตามความอยากของชายหนุ่ม ที่จะขอเข้าโรงทั้งทีก็ต้องให้สมราคาตั๋ว (ดูหนังวันหยุด ใบละ 180 บาท… แพงไปไหน)

หนังเรท 15+ หลายฉากนองเลือด เราก็แอบหรี่ตาบ้าง หลับตาบ้าง (จากผลงาน 300 และตัวอย่างหนัง ตามประสาคนไม่ชอบดูไรรุนแรง เลือดสาด)

เรื่องนี้ปล่อยให้คุณชายเสพให้เต็มที่ แบบแมนๆ

ผลปรากฎฮีไม่ได้อิ่มเอม สมตั้งใจ ต้นเรื่องดีอยู่ พอเข้าตอนกลางไปถึงท้ายเรื่อง ดูยุ่งเหยิงไปหน่อย

ส่วนตัวเรายังแอบคาใจกับเหล่าเทพปกรนัมที่โผล่และตายในหนัง… จะเล่าเลยก็ดูสปอยเกินไป ไว้ก่อนละกันโนะ… (•͡.̮ •͡ )

ตั้งชื่อเรื่องเปิดเผยตอนจบซะงั้น…

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่เดินเข้าร้านขายยาเพื่อซื้อยาชา !

ที่ร้านเพชรรัตน์ ข้างศิริราช ไถ่ถามว่า จะเอายาชาไปทำอะไร ทาก่อนสักหรอ?

เราก็ตอบอย่างอ้อมแอ้มเหนียมอายว่า เอาไปทำเล็บ… อ้อ ถอดเล็บ (คนขายยาสรุปให้)

เออ… ฟังดูสมเหตุสมผลดี

……..

บ่ายวันนี้ นัดแนะกับแม่แล้ว ว่าเราจะลงมือกัน หลังจากเตรียมการมาหลายวัน

ฉันประโคมยาชาลงไปที่หัวแม่เท้า พร้อมๆ กับเสียงน้องคนกลางตะโกนถามตามประสาเด็กวิทย์ว่า ไม่ลองเทสต์ก่อน ว่าต้องใช้เยอะแค่ไหน รอกี่นาทีชา…

ฉันแอบลังเล แต่กลัวว่าแม่จะไม่มีเวลา เอาวะลงมือเลย ไม่ต้องเทสต์ไรแล้ว

เรารอให้ยาชาออกฤทธิ์กว่า 10 นาที จิ้มๆ หยิกๆ บริเวณที่ทา แต่ก็ยังรู้สึกรู้สาตามปกติ

มา… พร้อมแล้ว

เสียงแม่อย่างกะเพชรฆาตจะมาคร่าชีวิต ก็ไม่ปาน…

เดี๋ยว…ยาชายังไม่ออกฤทธิ์ ฉันอ้อนวอน แต่ไม่เป็นผล

แม่นั่งลงตรงหน้า จับปลายเท้าฉันไว้แน่น แล้วดึงเข้าหาตัว พร้อมรำพันว่า…

ทำเล็บมาก็นาน เพิ่งจะเจอวันนี้แหละ… ทายาชาก่อนแงะเล็บขบ พูดไปก็ขำไป แต่เจ้าของเท้าขำไม่ออก ได้แต่หลับตาปี๋ ไม่อยากรู้ชะตากรรม

นิ้วหัวแม่เท้าเจ้ากรรมนี่ก็ช่าง… จู่ๆ ก็เจ็บ กว่าจะรู้ว่าคือเล็บขบ ก็ช้ำเลือดช้ำหนองไปถึงไหนต่อไหน ถึงขั้นบวมกันเลย

ทีแรกพยายามแงะเอง เพราะเกรงใจแม่ แต่การก้มส่องนิ้วเท้าตัวเองในท่าต่างๆ นั้นมันยากเย็นเหลือเกิน เพราะไขมันส่วนเกินที่พุงมันค้ำอยู่ T__T

ท้ายที่สุดก็ต้องพึ่งแม่… มือวางอันดับหนึ่งของตำบล ในการกำจัดเล็บขบ

โอ๊ย…ยยย อูย…ยยย เสียงฉันร้องออกมา เมื่ออุปกรณ์ตัดแงะงัดปลายแหลมของแม่แทรกเข้าจุดเกิดเหตุ

ทำไมเจ็บงี้… ยาชาไม่ออกฤทธิ์ หรือหนังเท้าหนาไป หรืออะไรวะเนี่ย ลงทุนซื้อมาเกือบ 400 บาท ดีนะไม่เลือกกล่อง 600 หรือ 600 จะดีกว่า… พยายามเฉไฉไปคิดเรื่องอื่น แต่ไม่เป็นผล

ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นตรงปลายเท้าส่งสัญญาณความจี๊ดมาที่สมองเป็นระยะๆ

เลือดซึมออกมาจากซอกเล็บ น้ำตาก็เล็ดออกมาด้วย กว่าจะจัดการกับต้นเหตุทำเล็บขบสำเร็จ มันช่างเป็นนาทีที่ยาวนาน

แม่ปิดจ็อบด้วยการล้างแผล และโปะเบตาดีนให้ ปากฉันก็รำพันเสียดายตังค์ค่ายาชา ทำไมไม่ชา

แต่แม่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี แล้วบอกว่า โชคดีที่มียาชา ไม่งั้นแกร้องลั่นบ้านกว่านี้แน่ …

แม่คิดว่ายาชาออกฤทธิ์ แต่เพราะมันเป็นครีม เลยไม่ชาจนไร้ความรู้สึก …

แต่สำหรับฉัน มันคือไม่ออกฤทธิ์ เพราะมันทำให้รู้สึกเจ็บ… ไม่น้อย ╯.╰

ระดับน้ำแถวบางขุนนนท์ บนถนนจรัญฯ เมื่อวันที่ 13 พ.ย.54 มีรถใหญ่ผ่านได้เท่านั้น

เขียนบล็อก entry นี้เป็นครั้งที่ 4 ก่อนหน้า 3 ครั้ง submit แล้วเน็ตหลุดตลอด T__T ดูซิว่า … ครั้งนี้จะสำเร็จมั้ย -_-”

oooo

ทันทีที่ห้างเซ็นทรัลปิ่นเกล้า ประกาศเปิดในวันที่ 13 พฤศจิกาคม (เอ๊ย..ยน) เราก็รี่ลุยน้ำไปเจิมด้วยความคิดถึง …. เพราะมีภารกิจสำคัญบางอย่าง

และนั่นทำให้เราประจักษ์ว่า… พายเรือมาห้างคงจะเข้าท่ากว่า !!

หลังจากปิดห้างมาตั้งแต่ปลายเดือนตุลาฯ เพราะว่าได้ประเดิมน้ำท่วมก่อนใคร จนเมื่อสถานการณ์คลี่คลาย (มั้ง) ห้างก็เลยประกาศเปิดให้บริการในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

สองพี่น้องก็พากันจูงมือข้ามน้ำกันออกไป โดยไม่ได้รู้เรื่องเล้ย…ยยย ว่าที่ว่าน้ำลดน่ะ มันลดกันตรงไหนมั่ง

ก็เท่าที่ฟังข่าวมา เค้าว่า… ตรงแยกบรมฯ น้ำลดแล้ว คือจากเส้นจรัญสนิทวงศ์ตั้งแต่แยกบางพลัดกระทั่งถึงแยก 35 โบลว์เก่า (หรือแยกบรมราชชนนีนั่นแหละ) น้ำลด แถมหน้าเซ็นทรัล อันเป็นรอยเชื่อมต่อก็เปิดอีก … น้ำก็ลดสิคะ

ห้างเค้าเปิดแปลว่าไปได้ ….

เอ้าลองไปดู ….

เริ่มจากปากซอยบ้านบนถนนอิสรภาพ ถ้าจะไปโซนปิ่นเกล้า เราจะนั่งสาย 57 หรือ 149 ที่ผ่านหน้าศิริราช ข้ามสะพานอรุณอัมรินทร์ เลี้ยวซ้ายผ่านพาต้า แล้วต่อยาวเลยสายใต้เดิมไปอีก …. หรืออีกทางเลือกคือ สาย 40 ที่จะวิ่งไปทางแยกพรานนก เข้าจรัญฯ ผ่านบางขุนนนท์ เลี้ยวซ้ายเข้าบรมฯ ที่แยก 35 โบลว์

เส้นทางปกติของสาย 57 ที่จะผ่านหน้าศิริราช ข้ามสะพานอรุณอัมรินทร์ (คลองบางกอกน้อย) แล้วเลี้ยวซ้ายเข้าถนนบรมรามชชนนี ผ่านหน้าพาต้า ข้ามแยก 35 โบลว์ ต่อไปที่เซ็นทรัลปิ่นเกล้า สายใต้เดิม ขึ้นสะพานต่างระดับ สุดสายที่ชัยพฤกษ์ และปกติเราก็ช้อบชอบที่จะใช้เส้นทางนี้

สายไหนมาก่อนก็ขึ้นคันนั้น….

รอแป็บเดียวเลขที่ออกคือ 57

ช่วงน้ำท่วมหน้าพาต้า สาย 57 สุดทางแค่ศิริราช แล้วเลี้ยวเข้าพรานนก ไปบางขุนนนท์ เข้าอู่ที่ชัยพฤกษ์โน่น ไม่คิดจะผ่านเส้นบรมฯ ให้ล้อเปียกกันเลย

ทว่า ช่วงน้ำท่วม พี่ 57 ก็หยุดแค่แยกตรงศิริราช แล้วบอกว่าใครอยากไปพาต้าให้เดินไปต่อรถพี่ทหารเอานะ …

แม้แต่วันที่ได้รับแจ้งว่าน้ำหน้าพาต้าลดแล้ว เหลือประมาณ 10-30 เซ็น (เค้าว่ารถเล็กผ่านได้) พี่ 57 ก็ยังมิไป หยุดกึกอยู่ที่แยกก่อนถึงศิริราช แล้วบอกว่า ทางสายรับแจ้งว่าให้วิ่งทางเลี่ยงพาต้า 2 เดือน (ไม่รู้เดือนไหนมั่ง)
เส้นทางที่ดูจะเป็นไปได้มากที่สุดในการเดินทางจากถนนอิสรภาพสู่ย่านปิ่นเกล้า หรือต่อไปจรัญฯ ฝั่งบางพลัด (แต่ต้องรถใหญ่เท่านั้นนะ)

เห็นพี่ 57 ยังออกนอกลู่นอกทางอีกนาน เราก็เลยลองนั่งต่อดู เพราะอยากรู้ว่าจะพาไปทางใด …. พอพ้นแยกศิริราชก็เลี้ยวซ้าย เข้าถนนพรานนก เราก็ลุ้นกะน้องว่าจะเลี้ยวซ้ายหรือขวาที่(สาม)แยกไฟฉาย เพื่อเข้าจรัญฯ ปรากฎว่าเลี้ยวขวา

แต่ 57 จะเลี้ยวเข้าแยกบางขุนนนท์ เราเลยลงตรงตลาดบางขุนศรี ข้างแมคโครจรัญ… รถหลายสายก็สุดทาง กลับรถกันแถวนั้น … เห็นแล้วก็ดูหมดหวังกลายๆ แต่ก็แอบได้ยินป้าๆ เม้ากันว่ามาจากตลาดนนท์ มีรถเมล์ร้อนบางสายวิ่งลุยน้ำกันไป

เราเลยได้เส้นทางการเดินทางสายเก่าในแบบใหม่ แวะศิริราช ผ่านพรานนก พักบางขุนศรี ลุยน้ำบางขุนนนท์ จนถึงเซ็นปิ่น

2 สาวรอนานพอสมควร ไม่มีวี่แววว่าจะมีรถไปทางเซ็นทรัลปิ่นเกล้าฯ คุณพี่สาวอย่างเราก็ชักจะถอดใจ … กลับบ้านเหอะ แต่คุณน้องกลางก็ตาลุกวาวอยากจะไปให้ถึงที่หมาย …

ปัดป้องดึงดันกันอยู่ไม่นาน… มินิบัสสาย 40 ก็มาจอดเทียบป้าย พร้อมกับเสียงกระเป๋าที่พูดอย่างรู้ใจว่า “เซ็นทรัลปิ่นเกล้า” ผู้คนก็เฮกันขึ้นไป ….

กระเป๋าเดินเท้าเปล่าเก็บค่าโดยสารบนรถ พร้อมกับร่องรอยน้ำ

เอิ่ม…มมม เราก็ลอบมองๆ ทางว่าเปียกกันช่วงไหน ไหนว่าน้ำลด

คำตอบก็เป็นที่ประจักษ์ในไม่กี่อึดใจจากบางขุนศรีถึงแยกบางขุนนนท์ ผู้คนมากมาย พร้อมป้าย “ห้ามรถเล็กเข้าโดยเด็ดขาด” มีสมาชิกที่รอเดินทางจากปากซอยแยกบางขุนนท์ก็ขึ้นมาอีกล็อตใหญ่

จากนั้นประสบการณ์อันแปลกใหม่บนมินิบัสคันเก่า หมายเลขสายที่คุ้นเคยก็เริ่มขึ้น…

เริ่มเข้าสู่เส้นทางน้ำ จากแยกบางขุนนนท์ บนถนนจรัญ

น้ำที่ว่าลดแล้ว เป็นระดับปริมาณเฉลี่ย แต่บางจุด และบางซอยระหว่างการเดินทางสู่แยก 35 โบลว์นั้น ลึกจนเลยบันไดขั้นแรกของมินิบัสขึ้นมาด้วยซ้ำ มีผู้คนยืนแช่น้ำรอรถเป็นระยะ … ส่วนคนบนรถก็ต่างถือกล้อง ใช้มือถือบันทึกภาพ 2 ข้างทางราวกับเป็นนักท่องเที่ยวกำลังเยี่ยมชมเมืองในน้ำ (หรือน้ำในเมือง)

เด็กๆ ก็สนุกสนานกับการเล่นน้ำ เหมือนยามเด็กของเราก็แช่น้ำอยู่นานนับเดือน แต่โตมาไหงกลับไม่หนุกแล้วล่ะ

รถเมล์จอมซิ่ง ได้วิ่งช้าเป็นเต่าคลาน แต่ยังไงก็ขอบคุณที่ยังอุตส่าห์วิ่งกัน

ช่วงน้ำท่วมบนถนนจรัญโซนบางขุนนนท์ไม่ยาวมากนัก สักกิโลนิดๆ ใกล้จะถึงแยกบรมราชชนนีก็น้ำแห้ง อาจเป็นเพราะสูงต่ำไม่เท่ากัน แต่ตามซอกซอยก็สูงพอจะพายเรือกันได้

ก่อนเลี้ยวซ้ายเข้าถนนบรมฯ แอบชะโงกมองไปทางขวา ซึ่งเป็นบล็อกที่ตั้งของพาต้า เห็นแต่เรือเท่านั้น … คงพอมีรถเมล์ผ่านบ้าง แต่ไม่ปรากฎเข้ามาในระยะสายตา

แยกบรมราชชนี ที่บอกว่ารถเล็กผ่านได้ ... แต่จะผ่านไปได้ไกลเท่าไหร่กัน

ใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว แต่เห็นน้ำแบบนี้ชักไม่แน่ใจว่า ณ จุดลงรถจะต้องลุยกันขนาดไหน พอเลยสะพานข้ามแยกบรมฯ รถเมล์ขับชิดขวาอย่างชำนาญ เพราะด้านซ้ายติดริมฟุตปาธ เป็นแนวน้ำมาก (จากท่อระบายน้ำ) พอผ่านโลตัสก็ไม่มีแววว่าจะจอดให้ลงลุยน้ำกันได้ แต่ที่หน้าเซ็นทรัลน้ำแห้งพอประมาณ

มินิบัสที่เคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากับผู้โดยสาร ครั้งนี้จอดตรงที่แห้ง ให้ได้ลงกันอย่างสบายใจ…

2 สาวปฏิบัติภารกิจที่เซ็นปิ่น จนเรียบร้อย ก็รีบออกมาก่อนที่ฟ้าจะมืดแล้วจะเดินทางลำบากกัน … แต่ไม่ทันซะแล้ว

พื้นที่สีแดงคือจุดที่น้ำท่วม และไม่แนะนำให้รถเล็กผ่าน จุดที่ 1.แยกอรุณอัมอมรินทร์ หน้าพาต้า 2.เลยแยกบางขุนนนท์ไปเกือบถึงแยกบรมฯ 3.แถวหน้าโรงพยาบาลเจ้าพระยา ไล่ไปจนถึงแถวหน้าตั้งฮวดเส็ง

6 โมงครึ่งอ่ะ ทำไมมันมืดเร็วจัง ถนนโล่งเงียบ ข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามเซ็นทรัล เพื่อรอรถตามปกติ

ตามปกติ !!

นี่มันไม่ได้ยามปกติ …. ภาพเดิมก็ซ้ำอีกแล้ว รถเมล์หลายสาย ก็กลับรถกันต่อหน้าต่อตา คือว่าสุดสายกันตรงนี้อีกแล้ว  แล้วแต่ละคันก็ไปอนุสาวรีย์ ไม่มีเลี้ยวไปอีกทางที่เราต้องการเล้ย…ยยย

เมียงๆ มองๆ ไปฝั่งตรงข้าม ที่หน้าเซ็นทรัล ยังพอเห็นรถเมลบางสายวิ่งอยู่ และรถทหารที่ยังคอยให้บริการ จนแต้มจริงๆ ก็รถทหารนี่แหละ

ว่าแล้วก็ข้ามกลับไปหน้าเซ็นทรัล ด้วยหวังว่าจะจับรถเมล์สักสายข้ามสะพานไปลงชัยพฤกษ์ ซึ่งเป็นอู่สาย 57 (ของตาย สายนี้นั่งตั้งแต่เด็กๆ อุ่นใจสุดๆ)

สาย 66 มาพอดี บอกว่าจะไปสายใต้ใหม่ วิ่งได้แค่ไหนก็แค่นั้น … แอบงง ปกติสาย 66 ไม่ได้วิ่งไปทางนั้น แต่ก็ขึ้นล่ะ
จากเซ็นทรัลปิ่นเกล้ามุ่งหน้าสายใต้เดิม ขยับไปไม่ถึงกิโล แอ่งน้ำรออยู่ข้างหน้า มีรถเมล์จอดเสียอยู่ 2 คัน รถเมล์คันที่ยังวิ่งได้ ต้องค่อยขับผ่านไป

ผู้คนก็ยังยืนแช่น้ำรอรถเมล์ บ้างก็ถือถุงโลตัส ซื้อของ ลงลุยน้ำเข้าซอยบ้าน ท่ามกลางความมืด

น้ำลดแล้วหรอ … ก็ยังประมาณเข่า สูงอยู่นะ

ก่อนรถจะพาขึ้นสะพานต่างระดับ ตรงสายใต้เดิม … เราก็แอบมอง (อีกแล้ว) ทางถนนสิรินธร เลี้ยวขวาไปตั้งฮวดเส็ง มีแต่น้ำและความมืด ที่หยั่งด้วยสายตาไม่ถึง

ช่วงขึ้นสะพานต่างระดับนี่… ยิ่งน่ากลัวกว่าน้ำท่วม ตามทางด่วนเค้ามีปัญหาจอดเลนที่ 3 แต่สะพานนี้ เค้าจอดกันทั้งซ้าย ขวา และเลนกลาง !!

เหลือแค่ 2 เลนให้รถวิ่งสวน โอ้ว… สุดๆ พยายามถ่ายรูปพวกจอดรถไม่สนคนอื่นมาแล้วแต่เบลอมาก รถติดยาวกันเลยกว่าจะผ่านไปได้

ท้ายที่สุดเราก็พาตัวเองไปถึงชัยพฤกษ์อันเป็นจุดนัดพบกับสาย 57 ได้สำเร็จ และกลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ นึกโชคดีมากมาย ที่ไม่ได้เป็นผู้ประสบภัย และไม่ต้องลุยน้ำไปทำงาน.

11-11-11

ในคราววันที่ 11 เดือน 11 ปี (20)11

เลขดีเลขเบิ้ล 1 ล้วนๆ พอดีกับการอยากทดสอบบล็อกฟีด ที่เคยทำลิงค์ส่งถึง facebook โดยอัตโนมัติไปนานจนลืม และอยากหาทางยกเลิกการเชื่อมต่อ เอาลิงค์ที่ต้องการไปแปะแทน แต่โชคดีเหมือนพี่มาร์คจะรู้ จัดการอันลิงค์เหล่าบล็อกให้โดยอัตโนมัติ

 ก่อนหน้านี้ที่ facebook เข้ามาใหม่ๆ การเชื่อมต่ออะไรๆ เข้ามาก็ดูจะทันสมัยเก๋ๆ พอนานเข้าไปสักพัก การมีห้องพักแบบรวมศูนย์ก็ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นสาธารณะจนเกินไป … การแอบซ่อนบางห้อง บางช่อง ทำประตูห้องน้อย ให้มีที่พักห่างจากห้องรับแขกบ้างก็ดูน่าจะเป็นการดี

จะแก้ได้ช้า ได้เร็ว ก็ตามแต่จังหวะเวลา แต่การก้าวออกมาทำอะไรต่อมิอะไร ก็ได้ประสบการณ์ใหม่ๆ ได้เรียนรู้อะไรต่อมิอะไรมากมาย

มีอีกหลายด่านให้เคลียร์ ฮีบๆ

On Work
Kahlil Gibran

You work that you may keep pace with the earth and the soul of the earth.
For to be idle is to become a stranger unto the seasons,
and to step out of life’s procession, that marches in majesty and proud submission towards the infinite.

When you work you are a flute through whose heart the whispering of the hours turns to music.
Which of you would be a reed, dumb and silent, when all else sings together in unison?

Always you have been told that work is a curse and labour a misfortune.
But I say to you that when you work you fulfil a part of earth’s furthest dream, assigned to you when that dream was born,
And in keeping yourself with labour you are in truth loving life,
And to love life through labour is to be intimate with life’s inmost secret.

But if you in your pain call birth an affliction and the support of the flesh a curse written upon your brow, then I answer that naught but the sweat of your brow shall wash away that which is written.

You have been told also that life is darkness, and in your weariness you echo what was said by the weary.
And I say that life is indeed darkness save when there is urge,
And all urge is blind save when there is knowledge,
And all knowledge is vain save when there is work,
And all work is empty save when there is love;
And when you work with love you bind yourself to yourself, and to one another, and to God.

And what is it to work with love?
It is to weave the cloth with threads drawn from your heart,
even as if your beloved were to wear that cloth.
It is to build a house with affection,
even as if your beloved were to dwell in that house.
It is to sow seeds with tenderness and reap the harvest with joy,
even as if your beloved were to eat the fruit.
It is to charge all things you fashion with a breath of your own spirit,
And to know that all the blessed dead
are standing about you and watching.

Often have I heard you say, as if speaking in sleep, “He who works in marble, and finds the shape of his own soul in the stone, is nobler than he who ploughs the soil.
And he who seizes the rainbow to lay it on a cloth in the likeness of man, is more than he who makes the sandals for our feet.”
But I say, not in sleep but in the overwakefulness of noontide, that the wind speaks not more sweetly to the giant oaks than to the least of all the blades of grass;
And he alone is great who turns the voice of the wind into a song made sweeter by his own loving.

Work is love made visible.
And if you cannot work with love but only with distaste, it is better that you should leave your work and sit at the gate of the temple and take alms of those who work with joy.
For if you bake bread with indifference, you bake a bitter bread that feeds but half man’s hunger.
And if you grudge the crushing of the grapes, your grudge distils a poison in the wine.
And if you sing though as angels, and love not the singing, you muffle man’s ears to the voices of the day and the voices of the night.

การงาน
(แปลโดย ระวี ภาวิไล)

แล้วชาวนาคนหนึ่งกล่าวว่า
ได้โปรดพูดถึงเรื่อง การงาน
และท่านตอบว่า

เธอทำงานก็เพื่อจะก้าวไปพร้อมกับพื้นพิภพ
และวิญญาณแห่งพื้นพิภพ
เพราะการที่จะเกียจคร้านอยู่นั้น
ก็คือการทำตนเป็นผู้แปลกหน้าต่อฤดูกาลทั้งหลาย
แลคือการก้าวออกไปจากขบวนแถวของชีวิต
ซึ่งกำลังดำเนินอย่างสง่าผ่าเผยและภาคภูมิไปสู่อนันตภาวะ

เมื่อเธอทำงานนั้น
เธอคือขลุ่ยซึ่งเสียงกระซิบแห่งโมงยาม
ผ่านดวงใจของเธอแปรเป็นดนตรี
เธอคนใดบ้างอยากเป็นไม้อ้อ ใบ้และเงียบ
ในขณะเมื่อสรรพสิ่งร่วมร้องเริงกันเป็นเสียงเดียว

เธอมักจะได้รับบอกเล่าบ่อยๆ ว่า
การทำงานคือคำสาปแช่ง
และการงานคือโชคร้าย
แต่เราขอบอกแก่เธอว่า
เมื่อเธอทำงานนั้น
เธอได้ยังความฝันอันไกลยิ่งของโลก
ให้สมบูรณ์ในส่วนที่ได้จัดไว้เฉพาะเธอ
ในเมื่อความฝันนั้นอุบัติขึ้น
และในการประกอบการงานนั้น
ก็คือการที่เธอรักชีวิตอย่างแท้จริง
และการรักชีวิตโดยทางการงานนั้น
ก็คือการเข้าถึงความลับอันล้ำลึกที่สุดของชีวิต

แต่ถ้าในความเจ็บปวดทรมาน
เธอกล่าวว่า การเกิดคือความทุกข์
และการดำรงเลี้ยงกายคือคำสาปอันจารึกบนคิ้ว
เราก็ขอตอบว่า ไม่มีสิ่งอื่นใด
นอกจากหยาดเหงื่อบนคิ้วนี้เท่านั้น
ที่จะลบรอยจารึกให้สิ้นไปได้

เธอได้รับคำบอกมาด้วยว่า
ชีวิตคือความมืด
และในความเหนื่อยอ่อนของเธอนั้น
เธอได้กล่าวสะท้อนคำกล่าวของผู้เหนื่อยอ่อนทั้งหลาย

และเราก็ขอบอกว่า
ชีวิตคือความมืดแน่แท้
เว้นเสียแต่เมื่อมีความมุ่งมาด
และความมุ่งมาดนั้นก็จะยังมืดบอด
ถ้าหากไร้ปัญญา
และปัญญาทั้งหลายก็คงจะเปล่าประโยชน์
ถ้าหากไม่มีการงาน
และการงานก็จะว่างเปล่า
เมื่อไม่มีความรัก
และเมื่อเธอทำงานด้วยความรักนั้น
เธอได้โอบตนเองเข้ากับตนเองเข้ากับผู้อื่น
และเข้าสู่พระผู้เป็นเจ้าแล้ว
ก็การที่จะทำงานด้วยความรักนี้คืออย่างไรเล่า

คือการทอผ้าด้วยเส้นด้ายที่ดึงจากดวงใจของเธอ
ราวกับว่าผืนผ้านั้นจะเป็นเครื่องนุ่งห่มของคนรักของเธอ
คือการสร้างบ้านขึ้นด้วยดวงใจเอิบอิ่มในความรัก
ประหนึ่งว่าเธอสร้างบ้านนั้นเพื่อคนรักของเธออยู่
เมื่อหว่านเมล็ดพันธุ์ก็ด้วยความละมุนละไม
และเก็บเกี่ยวผลอันผุดขึ้นด้วยความปราโมทย์
ดุจดังว่าที่รักของเธอจะเป็นผู้บริโภคผลนั้นๆ
คือการอาบรด ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอจับทำ
ด้วยลมหายใจจากวิญญาณของเธอ
และด้วยรู้อยู่ว่าท่านผู้ทรงคุณธรรมทั้งหลายผู้จากไปแล้ว
ยังยืนเคียงข้างและเฝ้าดูการงานของเธออยู่

บ่อยครั้งที่เราได้ยินเธอพูดดังเพ้อฝันว่า
นายช่างผู้แกะสลักหินอ่อน
และประจักษ์รูปร่างวิญญาณของตนเองในหินผานั้น
สูงศักดิ์กว่าชาวนาผู้คราดไถแผ่นดิน
และผู้ที่คว้าจับเอาสีสันแห่งสายรุ้ง
วางวางระบายบนผืนผ้าใบเป็นรูปร่างแบบมนุษย์นั้น
วิเศษกว่าช่างรองเท้า

แต่เราขอกล่าวว่า
มิใช่ในความหลับหลง
แต่ในความตื่นเต็มที่แห่งกลางเที่ยงนี้ว่า
สายลมนั้นมิได้กระซิบแก่ต้นกร่างใหญ่
ไพเราะไปกว่าแก่ใบหญ้าเล็กที่สุดเลย
และผู้ใดก็ตามที่แปรเสียงแห่งกระแสลม
เป็นทำนองเพลงอันหวานล้ำด้วยความรักของตนเอง
ผู้นั้นนับว่ายิ่งใหญ่โดยแท้

การงานคือความรักปรากฏตนเป็นรูปร่าง
และถ้าเธอไม่อาจประกอบการงานได้โดยมีความรัก
แต่ด้วยความจำใจเบื่อหน่าย
เธอก็ควรวางมือ และไปนั่งตามประตูโบสถ์
ขอทานท่านผู้ทำงานด้วยความชื่นชมจะดีกว่า

เพราะถ้าเธอปิ้งขนมอย่างไม่แยแส
เธอก็จะได้ขนมอันมีรสขม
และบรรเทาความหิวโหยของมนุษย์ได้เพียงครึ่งเดียว
และถ้าเธอบ่นขณะบีบองุ่น
การบ่นของเธอคือยาพิษซึ่งซาบซึมลงในน้ำองุ่นนั้น
และถึงแม้เธอจะร้องเพลงได้ด้วยเสียงดุจเทพธิดา
แต่ถ้าเธอมิได้รักการร้องเพลงนั้นแล้ว
เธอจะทำให้หูของมนุษย์หนวกต่อสำเนียงของวันและคืน

ขอบคุณ http://olddreamz.com/bookshelf/prophet/prophet.html
ที่ทำให้ไม่ต้องนั่งพิมพ์จากหนังสือสู่คอมพิวเตอร์

ยิ้มสักนิดนึง  น่านะ  ยิ้มสักนิดหน่อย
เธอเศร้าใจมาพอแล้ว
น้ำค้างยามจะเหือดหาย ยังฉายแวว
สะท้อนวามตะวัน

มุขน้ำตา หยาดย้อยค้างที่กลางแก้ม
แวมแสง แววใส ดูไหวสั่น
ทุกข์ที่ค้างใจ พาหวั่นไหวเพียงไหนกัน
เดี๋ยวมันก็เหือดหาย

เด็กน้อยโศกาน้ำตาท่วมเมฆ
โยกเยกเอย กระต่ายลอยคอ
หมาหางงอ ลอยคอในน้ำตา
อย่าร้องไห้นาน สงสารเทวดา
จะจมน้ำตาน้องตาย

ยิ้มทั้งน้ำตานั่นแหละสวย ยิ้มด้วยใจสู้
เรียนรู้เพื่อฝันถึงวันใหม่
เธอยังมีพี่ชายให้เป็นแรงใจ รอยยิ้มสดใสจงคืนมา
ผ่านความทุกข์ด้วยใจมั่นเถอกานดา
ยิ้มทั้งน้ำตาแหละสวยดี

ผ่านความทุกข์ด้วยใจมั่นเถอะกานดา
ยิ้มทั้งน้ำตาแหละสวยดี

เนื้อร้อง + ทำนอง + ขับร้อง = ศักดิ์สิริ มีสมสืบ

นักวิจัยแนะนำให้ดื่มปริมาณน้อยๆ แต่กระจายการดื่มออกไปตลอดวัน … จิบน้อยๆ แต่นานๆ

เช่น… แทนที่จะดื่มถ้วยใหญ่ 16 ออนซ์ (500 มล .) ในตอนเช้า ให้ดื่มเพียงครั้งละ 2-3 ออนซ์ (60-90 มล. ) แต่บ่อยขึ้น กาแฟจะเริ่มออกฤทธิ์ใน 15 นาทีและจะอยู่ในร่างกายนานหลายชั่วโมง และต้องใช้เวลาถึง 6 ชั่วโมงกว่าที่จะถูกขจัดออกจากร่างกาย

(กาแฟมาตรฐาน 1 ถ้วย มีขนาด 5-6 ออนซ์หรือ 150-180 มล. แต่ที่ขายโดยทั่วไปนั้นมีขนาด 12 ออนซ์หรือ 360 มล . ซึ่งมากกว่าถึง 2 เท่า ดังนั้น ควรจำกัดการดื่มให้ไม่เกิน 5 ถ้วย ซึ่งเป็นปริมาณที่ใช้ในการศึกษาวิจัย)

(ข้อมูลจาก Health & Cuisine)

กลับมานั่งปัดฝุ่นจัดแต่งกันใหม่ีอีกรอบ… พร้อมรำพันในใจ (ดังๆ) ว่า พ่อโปรแกรเมอร์ส่วนตัวทำเว็บมามากมาย แต่จะหาเจียดเวลามาทำเว็บน้องหนูให้หน้าตาดีสักหน่อย ก็ไม่เคยจะได้ว่างซะที T__T เลยต้องปะแต่งเองไปตามยถากรรม

กว่าจะปัดแต่งได้แบบพออยู่ถูไถไปก่อน ก็ปาเข้าไปดึกดื่น หมดเวลารำพัน

เรื่องล่าสุดที่เขียนไป เมือวันที่ 6 เดือน 9 ตอนนั้นรำพันเรื่องสิว มีสิวขึ้นที่ปากและคิ้ว … ผ่านมาประมาณ 2 เดือน สิวคู่นั้นหายไปนานแล้ว แต่เพิ่งปรากฎสิวเม็ดใหม่ในที่เดิม นั่นคือบนริมฝีปาก และที่คาง อารามว่าคงตะกละตะกรามกินมากเกิน เพราะกลับจากจีนเกิดอาการกระหายอาหาร (อร่อยๆ) อย่างแรง

เดือดร้อนต้องควักกระเป๋าเสียเงินเกือบร้อยไปกับยาแต้มสิวหลอดจิ๋ว (เล็กมากจนนึกว่าสินค้าตัวอย่าง)
ลองดูว่าจะหายเร็วขึ้นไหม

อีกเดือนเดียวจะหมดปี เลยมีเรื่องราวให้ทบทวนมากมาย หลายสิ่ง หลายอย่าง จนอดไม่ได้ที่จะแอบหดหู่หูลู่นิดๆ  เลยมานั่งคิดนู่นคิดนี่ เคล้าเพลงพี่บี้…

….. ร็อบบี้ วิลเลียมส์ไปพลางๆ

ฟังไปฟังมาเกิดติดใจเพลง Morning Sun ของพี่บี้เข้า เนื้อหาก็เข้าท่า เหมาะกับพวกคิดมากจนสว่างคาตา (หรือเปล่า)

How do you rate the morning sun
After a long and sleepless night
How many stars would you give to the moon?
Can you see those stars from where you are?

แถมมิวสิกวิดิโอมาในรูปแบบคุ้นๆ คือพี่บี้เป็นนักบินอวกาศ กำลังเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่ ณ สถานีอวกาศนานาชาติ (คงพยายามให้เข้ากะเพลงสุดๆ)

แต่เพลงนี้โดนวิจารณ์พอควรว่าเช้ยเชย (หนูเลยชอบ เอ่อ…) และเป็นซิงเกิ้ลแรกของพี่บี้ที่เกาะไม่ติด top 40 ของ UK Singles Chart
แต่ยังไงความหมายก็โดนใจ เหมาะสำหรับอากาศเย็นๆ ใจชื้นๆ ในคืนนี้…

How do you rate the morning sun
It’s just too heavy for me
And all I wanted was the world
And you were the star that lit the sun

Don’t go wasting your time
Cause there is no finish line
And you don’t see anything,
Not even love not anything,

The night can take the man from you
A sense of wonder overdue
The morning brings a mystery
The evening makes it history

Who am I to rate the morning sun?

ปล. ยานที่พี่บี้มุ่งสู่สถานีอวกาศมันคือ อะพอลโล (ที่เลิกใช้ไปแล้ว) หรือคือ โอไรออน (ที่กำลังสร้างอยู่แต่หน้าตาคล้ายอะพอลโล) แต่ไม่ใช่หนึ่งในยานฝูงบินดิสคัฟเวอรี่ (ที่ใช้ในปัจจุบัน) ชัวร์ๆ

1.หน้าผาก เกิดจากไรผม

2.ระหว่างคิ้ว เกิดจากการนอนดึก พักผ่อนไม่เพียงพอ

3.แก้ม เกิดจากการล้างหน้าไม่ถูกวิธีค่ะ

4. คาง เกิดจากการกินอาหาร การสูบบุหรี่ ดืมแอลกฮอล์

ตั้งแต่จำความได้ เป็นสิวอยู่ 2 บริเวณคือ ที่คิ้ว กะ ที่คาง ตายล่ะ …. กินเก่ง นี่เอง ฮา…าาาาา

ไปสอยๆ มาจากเว็บบอร์ดอีกที กำลังหาข้อมูลไปหาหมอ … แต่ไม่ได้เป็นสิวหรอกนะ รู้สึกได้ว่าแพ้แดด ผิวเป็นผื่นไปหมด เห็นอย่างงี้หนูบอบบางนะคระ